Bącalska Julia

W naszym domu są dwa plecaki.
Dwa zestawy ćwiczeń.
Dwie małe historie, które nie chcą iść „standardową drogą”.

Julia jest młodsza. Ma w sobie lekkość i upór – taki dziecięcy, cichy. Nie narzeka. Po prostu robi swoje. A my uczymy się razem z nią, jak żyć uważniej.

Jej ciało nie lubi glutenu. Choroba trzewna sprawia, że nawet drobny okruszek potrafi wywrócić dzień do góry nogami: ból brzucha, osłabienie, kłopoty z wchłanianiem, gorsze samopoczucie. Dlatego dieta bezglutenowa to u nas nie moda ani wybór. To bezpieczeństwo. Codzienne czytanie etykiet. Szukanie produktów, które nie zaszkodzą. Pilnowanie, żeby Julia mogła rosnąć spokojnie.

Obok niej jest Zuzia — jej starsza siostra. I choć to inna historia, też wymaga codziennej pracy. Zuzia ma stopy końsko-szpotawe, dlatego od najmłodszych lat jesteśmy w rytmie rehabilitacji, ćwiczeń i wizyt u specjalistów. Dla niej każdy pewniejszy krok to małe zwycięstwo, wywalczone cierpliwością i powtarzaniem w kółko tych samych ruchów.

Mieszkamy w dużym mieście, gdzie wszystko dzieje się szybko. U nas czas płynie trochę inaczej — według planu posiłków Julii, według grafiku rehabilitacji Zuzi, według terminów wizyt i badań. Czasem mamy wrażenie, że w jednej dłoni trzymamy listę bezglutenowych produktów, a w drugiej — plan kolejnych ćwiczeń dla starszej córki.

To nie są dwie podobne opowieści.
Ale łączy je jedno: potrzeba uważności.
I miłość, która każe nam próbować dalej nawet wtedy, gdy jesteśmy zmęczeni.

Imię Julia znaczy „pełna życia”. I ona naprawdę taka jest. Ciekawa, radosna, sprytna. Chce jeść bez strachu, rosnąć bez bólu brzucha, nie odstawać od rówieśników. Chce po prostu być dzieckiem — wolnym, spokojnym, beztroskim.

Żeby to było możliwe, każdego dnia dbamy o leczenie, regularne wizyty kontrolne u lekarzy, leki i dietę bezglutenową, która niestety wiąże się z dużymi kosztami.

Dziękujemy, że jesteście obok naszej Julii i Zuzi.