Franosz Natalia

Zaczęło się od ciszy, której nie powinno być.

Moja córka, Natalia, przyszła na świat w maju — w czasie, kiedy wszystko budzi się do życia. I ona też od początku musiała walczyć o swoje miejsce. Dziś jest już młodą kobietą. Patrzę na nią i widzę jednocześnie kruchość i ogromną siłę.

Jej codzienność nie jest łatwa. Są dni spokojniejsze, ale są też takie, kiedy choroba nagle odbiera jej poczucie bezpieczeństwa. Do tego dochodzą trudności, które wpływają na jej ruch, mowę i rozwój. Ciało często ją ogranicza, choć w środku jest tyle emocji, tyle chęci do życia.

A jednak Natalia jest. Obecna. Wrażliwa. Prawdziwa.

Najlepiej czuje się tam, gdzie świat jest przewidywalny i spokojny. Lubi bliskość, znajome miejsca, chwile bez pośpiechu. Tu codzienność uczy siły. Uczymy się jej razem.

Jej imię kojarzy się z narodzinami i nowym początkiem. I coś w tym jest. Bo mimo wszystkich trudności Natalia niesie w sobie światło — ciche, ale niezwykle silne.

Jako mama uczę się od niej wszystkiego na nowo. Cierpliwości. Pokory. Radości z najmniejszych rzeczy.

Dziś proszę — bądźcie z nami. Pomóżcie mi zadbać o jej przyszłość.

Bo razem naprawdę możemy więcej.