Torba Antoni

Trzy i pół roku czekaliśmy na chwilę, w której Antoś sam ruszy przed siebie. Gdy to się stało, nie potrafiliśmy powstrzymać łez.

Jego pierwsze samodzielne kroki wynagrodziły nam miesiące lęku, zmęczenia i niepewności. Patrzyliśmy na niego ze wzruszeniem i czuliśmy, że wszystkie godziny spędzone na ćwiczeniach naprawdę miały sens.

Już po narodzinach Antoś wymagał dodatkowej opieki lekarskiej. Poważny niepokój pojawił się jednak nieco później. Zauważyliśmy, że synek słabo reaguje na otoczenie i nie skupia wzroku. Zaczęliśmy szukać odpowiedzi, choć bardzo chcieliśmy wierzyć, że jego rozwój potrzebuje jedynie trochę więcej czasu.

Gdy Antoś miał dziewięć miesięcy, zdiagnozowano u niego zespół Westa oraz obniżone napięcie mięśniowe. Napady okazały się trudne do opanowania – pojawiają się niespodziewanie, zakłócają sen i odbierają mu siły. Z czasem rozpoznano także autyzm oraz problemy ze wzrokiem, wymagające specjalistycznego leczenia i korekcji zeza.

Mimo tak trudnego początku nasz syn nie przestaje nas zaskakiwać. Dziś chodzi, a powoli pojawiają się również słowa. Każde z nich przybliża nas do lepszego poznania jego potrzeb, emocji i sposobu postrzegania świata. Cieszą nas także jego uśmiech, zainteresowanie otoczeniem i spokojne noce, które przy padaczce mają szczególną wartość.

Antoś potrzebuje stałego leczenia, rehabilitacji, terapii wspierającej komunikację oraz opieki wielu specjalistów. Wszystko musi być dopasowywane do jego aktualnego stanu, ponieważ napady mogą osłabiać organizm i utrudniać codzienne funkcjonowanie.

Chcemy, aby nasz syn miał możliwość dalej poznawać świat, mówić nam coraz więcej i cieszyć się tym, co przynosi dzieciństwo. Zapewnienie mu potrzebnych zajęć i leczenia wiąże się z dużymi kosztami, dlatego każda okazana życzliwość pomaga nam troszczyć się o to, by Antoś mógł nadal iść przed siebie – już nie tylko w naszych marzeniach.