Kuta Weronika

Mam na imię Weronika.

Na świat przyszłam za wcześnie. Dużo za wcześnie. Ważyłam mniej niż kilogram i od pierwszych chwil walczyłam o życie. Lekarze mówili, że jestem bardzo krucha. Ale zostałam.

Pierwsze miesiące spędziłam w szpitalu. Operacja jelit, walka o każdy gram, kolejne zabiegi, które miały mi pomóc przetrwać. Potem ratowanie wzroku. Zawsze „w ostatniej chwili”.

Dziś jestem starsza. I dalej uczę się żyć po swojemu.

Z czasem okazało się, że moja droga będzie trudniejsza. Mój rozwój przebiega wolniej, a świat nie zawsze jest dla mnie łatwy do zrozumienia. Do tego pojawiły się choroby, które wymagają leczenia i sprawiają, że nie mogę o nich zapomnieć ani na chwilę.

Ale próbuję.
Każdego dnia.

Chodzę do szkoły specjalnej, biorę udział w terapiach, rehabilitacji i zajęciach, które pomagają mi robić kolejne kroki do przodu. Najwięcej dają mi turnusy neurologiczne – to wtedy naprawdę widać postępy.

To jednak wiąże się z ogromnymi kosztami. Turnusy, terapie, leczenie – wszystko to jest potrzebne, żebym mogła się rozwijać i mieć szansę na większą samodzielność w przyszłości.

Mieszkam w miejscu, gdzie życie płynie spokojniej. I może właśnie dlatego uczę się dostrzegać małe rzeczy – uśmiech, chwilę radości, moment, kiedy coś zaczyna się udawać.

Nie poddaję się.
Bo wiem, że każdy krok ma znaczenie.