Szafranek Antoni

Antek urodził się 1 kwietnia.
Prima Aprilis.
I chyba właśnie dlatego od początku lubił zaskakiwać wszystkich wokół.

Przyszedł na świat trzy tygodnie za wcześnie i bardzo szybko pokazał nam, że funkcjonuje według własnych zasad. To my musieliśmy nauczyć się żyć w jego rytmie. Był wrażliwy na wszystko — hałas, światło, dotyk, zmianę ubrania czy kąpiel. Płacz częściej zastępował spokój, a my długo nie rozumieliśmy, skąd w tak małym dziecku bierze się tyle napięcia i niepokoju.

Z czasem zaczęliśmy zauważać kolejne rzeczy. Antek nie reagował na swoje imię, unikał kontaktu wzrokowego i nie szukał bliskości w sposób, którego się spodziewaliśmy. Najlepiej czuł się w świecie powtarzalności, własnych schematów i przewidywalnych rytuałów. Jakby wszystko poza nimi było po prostu zbyt głośne, zbyt szybkie i zbyt chaotyczne.

Diagnoza spektrum autyzmu pojawiła się wcześnie, ale zanim nauczyliśmy się ją oswoić, długo towarzyszył nam lęk o przyszłość Antka. O to, czy będzie potrafił odnaleźć się w świecie pełnym bodźców, emocji i nieustannego pośpiechu.

Dziś wiemy jedno — Antek odbiera świat inaczej, ale przeżywa go równie mocno.

Są dni, kiedy nadmiar dźwięków i emocji całkowicie go przytłacza. Są sytuacje, w których trudno mu poradzić sobie ze zmianą, napięciem albo własnymi reakcjami. Do tego dochodzą zaburzenia integracji sensorycznej i problemy zdrowotne związane z wadą budowy nerek, które od najmłodszych lat wymagają kontroli i opieki specjalistów.

Ale Antek ma też w sobie coś niezwykłego.

Potrafi godzinami skupiać się na rzeczach, które go fascynują. Ma ogromną wrażliwość, choć nie zawsze pokazuje ją w oczywisty sposób. Przy Antku nauczyliśmy się zauważać emocje ukryte w drobnych gestach, spojrzeniach i jego własnych sposobach bycia blisko.

Dziś nasz świat wygląda inaczej, niż kiedyś sobie wyobrażaliśmy. Jest w nim więcej planowania, przewidywania i prób oswojenia chaosu, którego Antek bardzo nie lubi. Ale są też momenty, których trudno nauczyć się z książek czy poradników — jego własne sposoby okazywania emocji, małe rytuały i cicha radość z rzeczy, które dają mu poczucie bezpieczeństwa.

Antek nie jest chłopcem, którego da się zamknąć w kilku diagnozach. Każdego dnia po swojemu próbuje odnaleźć się w świecie, który często wydaje mu się zbyt intensywny i nieprzewidywalny.

A my po prostu staramy się ten świat trochę mu oswoić.