Szczepińska Zuzanna

Zuza przyszła na świat w listopadzie.
W czasie, kiedy świat zwalnia, światła w oknach świecą trochę dłużej, a wszystko robi się bardziej kruche i delikatne.

I może właśnie dlatego od początku patrzyliśmy na nią trochę uważniej.

Najpierw było serce. Maleńkie, ale wymagające ogromnej troski. Później kolejne diagnozy zaczęły dopisywać następne rozdziały do historii Zuzi — zespół Turnera, niedosłuch, problemy ze wzrostem i wzrokiem, przez które obraz świata czasem drży jej przed oczami.

Ale Zuza nigdy nie była dziewczynką, która skupia się na ograniczeniach.

Ma w sobie coś bardzo spokojnego i jednocześnie niezwykle silnego. Potrafi godzinami zajmować się drobiazgami, zauważa rzeczy, które innym umykają. Lubi bliskość, śmiech i momenty, kiedy wszystko wokół robi się przewidywalne i bezpieczne.

Jej codzienność od dawna wygląda inaczej, niż wyobrażaliśmy to sobie kiedyś jako rodzice. Są wizyty u specjalistów, kontrole, badania słuchu, wzroku i troska o rozwój, który wymaga więcej czasu i wsparcia. Są też pytania o przyszłość, które pojawiają się cicho późnym wieczorem, kiedy Zuza już śpi.

Ale przy niej nauczyliśmy się czegoś ważnego.

Nie wszystko musi dziać się szybko.
Nie wszystko trzeba mierzyć tym samym tempem.

Czasem największą odwagą jest po prostu codzienne próbowanie jeszcze raz.