Litwiński Mikolaj

Kiedy się urodziłem, wszystko wydawało się w porządku. Raczkowałem, gaworzyłem, pierwsze kroki postawiłem jeszcze w granicach normy rozwojowej. Jednak od 16. miesiąca życia zaczęły się napady padaczkowe. Początkowo uznano je za drgawki gorączkowe związane z infekcjami. Z czasem pojawiły się stany padaczkowe i zapalenia ośrodkowego układu nerwowego.

W międzyczasie usłyszeliśmy diagnozę autyzmu i zaczęły się trudności komunikacyjne. Przyjmuję leki przeciwpadaczkowe, ale mniej więcej co półtora roku dochodzi do poważnego epizodu wymagającego hospitalizacji, czasem na oddziale intensywnej terapii. Najtrudniejszy był rok 2019 – obrzęk mózgu i zapalenie mózgu stanowiły zagrożenie dla życia. Udało się z tego wyjść, ale pozostawiło to trwałe konsekwencje.

Dziś mam niepełnosprawność intelektualną w stopniu umiarkowanym. Nie komunikuję się swobodnie – wypowiadam krótkie zdania lub powtarzam słowa rozmówcy. Nie odzyskałem w pełni sprawności manualnej ani poznawczej. Napady nadal się zdarzają mimo czterech leków, stałych kontroli neurologicznych i licznych prób różnych terapii, diet oraz suplementacji.

Regularnie uczestniczę w terapii psychologicznej, neurologopedycznej, integracji sensorycznej, fizjoterapii i hipoterapii. Uczęszczam do drugiej klasy szkoły specjalnej. Czasem czuję się tam dobrze, a czasem jest mi trudno. Rodzice próbują wprowadzić komunikację alternatywną – mam specjalny tablet z aplikacją, która może pomóc mi wyrażać potrzeby. Uczę się tego powoli.

Jestem radosnym dzieckiem. Uwielbiam podskakiwać, śmiać się i być blisko domu oraz najbliższych. Każdego dnia, mimo trudności, staram się iść do przodu – na swój własny sposób.