Kowalski Wiktor Łódź

Zachorowałem w trzeciej klasie szkoły podstawowej.
Zamiast wyjechać na ferie, trafiłem na trzy tygodnie do szpitala.
Wtedy jeszcze nie do końca rozumiałem, jak bardzo zmieni się moje życie.

Dzięki zaawansowanej technologii codzienność z cukrzycą jest dziś łatwiejsza, ale wciąż stoję przed wieloma wyzwaniami. Staram się, by choroba mnie nie ograniczała. Nie chcę postrzegać swojego życia przez pryzmat ograniczeń, choć przyznaję, że czasem bywa trudno — zwłaszcza gdy mimo wysiłków i starań poziomy glikemii nie są zadowalające.

Chciałbym jak najdłużej zachować zdrowie i uniknąć powikłań, dlatego każdego dnia planuję zdrowe posiłki, przeliczam węglowodany i podaję odpowiednią ilość insuliny. Nawet aktywność fizyczna wymaga wcześniejszego przygotowania i dokładnego zaplanowania, by była bezpieczna.

Dobrze się uczę, uczęszczam na kursy językowe i szkolenia, bo wiem, jak ważne jest wykształcenie. Marzę o dobrej pracy, w której moja niepełnosprawność nie będzie przeszkodą, a pozwoli mi prowadzić godne i samodzielne życie — takie, w którym będę mógł nadal korzystać ze sprzętu pomagającego mi dbać o zdrowie.