Żuchowski Fabian

Są bitwy, których nie widać.

Nie rozgrywają się na stadionach ani w szkolnych zawodach. Nie słychać dopingu. Nie ma medali.

Są tylko liczby. Wyniki. Alarmy. I rodzice, którzy budzą się w nocy, żeby sprawdzić, czy wszystko jest w porządku.

Tak wygląda życie naszego syna.

Fabian urodził się 7 lutego 2009 roku, w samym sercu zimy. Dziś jest nastolatkiem z własnymi zainteresowaniami, marzeniami i poczuciem humoru. Potrafi być uparty, ciekawy świata i zaskakująco dojrzały. Niestety, każdego dnia towarzyszy mu przeciwnik, którego nie da się zostawić za drzwiami domu.

Cukrzyca typu 1.

To nie choroba, od której można odpocząć. Nie bierze wolnego, nie robi przerw i nie pozwala o sobie zapomnieć. Wymaga nieustannej kontroli poziomu glukozy we krwi. Zbyt niski poziom cukru może powodować osłabienie, drżenie rąk, zaburzenia koncentracji, a nawet utratę przytomności. Zbyt wysoki zwiększa ryzyko groźnych powikłań.

Bycie nastolatkiem samo w sobie nie jest łatwe. Pierwsze marzenia, plany, przyjaźnie, szukanie własnej drogi. Fabian przeżywa to wszystko jak jego rówieśnicy, ale każdego dnia niesie ze sobą coś więcej. Chorobę, która towarzyszy mu podczas lekcji, spotkań z kolegami, wyjazdów i zwykłych codziennych chwil.

W bezpiecznym funkcjonowaniu pomagają mu pompa insulinowa, sensory monitorujące poziom glukozy oraz specjalistyczny osprzęt medyczny. Dzięki nim może uczyć się, rozwijać swoje zainteresowania i cieszyć się tym, co dla większości nastolatków jest czymś zwyczajnym.

Jako rodzice robimy wszystko, aby Fabian mógł dorastać spokojnie i patrzeć w przyszłość z nadzieją. Chcemy, by choroba nie definiowała jego życia, marzeń ani tego, kim jest.

Bo za każdym wynikiem na glukometrze stoi chłopiec pełen planów, pasji i marzeń o zwyczajnym życiu.