Jakubowski Oliwier

Tuż przed świętami ludzie czekają na cuda.

My też czekaliśmy. Na pierwszy płacz. Na spokojny oddech. Na wiadomość, że wszystko będzie dobrze.

Oliwier przyszedł na świat 23 grudnia 2016 roku. Za wcześnie. Zbyt nagle. Zamiast świątecznej ciszy pojawił się strach, szpitalne korytarze i walka o każdy kolejny dzień.

Nasz syn jest wcześniakiem. Przeszedł bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, które zostawiło po sobie poważne konsekwencje. Zmaga się także z retinopatią wcześniaczą, która wpływa na jego wzrok. Choroba i jej skutki sprawiły, że Oliwier potrzebuje stałej rehabilitacji, pomocy specjalistów i sprzętu, który wspiera go w codziennym funkcjonowaniu.

Na co dzień korzysta z wózka inwalidzkiego i ortez. To one pomagają mu utrzymać prawidłową postawę, ćwiczyć ciało i robić kolejne małe kroki ku większej samodzielności. Dla innych dzieci zwykłe poruszanie się jest czymś naturalnym. Dla Oliwiera to praca. Wysiłek. Czasem ból. Ale też ogromna radość, kiedy uda się zrobić coś, co jeszcze niedawno wydawało się niemożliwe.

W naszym życiu bardzo ważne są turnusy rehabilitacyjne. Turnusy, turnusy, turnusy – tak wygląda nasza droga. To właśnie tam Oliwier intensywnie ćwiczy, wzmacnia mięśnie, uczy się nowych umiejętności i walczy o sprawność. Każdy taki wyjazd daje mu szansę na postęp, którego nie da się osiągnąć bez systematycznej pracy.

Mieszkamy w sercu Mazowsza, w miejscu, gdzie wszystko pędzi szybko. A my nauczyliśmy się cieszyć tym, co przychodzi powoli. Jednym ruchem. Jednym ćwiczeniem. Jednym lepszym dniem.

Oliwier jest naszym świątecznym cudem. Chłopcem, który od pierwszych chwil pokazał, że ma w sobie ogromną siłę. Przed nim jeszcze długa droga, ale wierzymy, że każdy turnus, każda rehabilitacja i każdy dzień walki przybliżają go do większej samodzielności.

A my będziemy iść tą drogą razem z nim. Krok po kroku.