Cichoniec Igor

Wyobraź sobie, że każdego ranka budzisz się w świecie, którego nigdy nie widziałeś.

Nie wiesz, jaki kolor ma niebo. Nie pamiętasz twarzy najbliższych, bo nigdy ich nie zobaczyłeś. Uczysz się rozpoznawać ludzi po głosie, dotyku i sposobie, w jaki wypowiadają Twoje imię.

Tak wygląda świat Igora.

Dla niego ciemność nie jest czymś, co zapada po zmroku. Jest rzeczywistością od pierwszych chwil życia.

Wcześniactwo pozostawiło po sobie ślad w postaci retinopatii, która odebrała Igorowi wzrok. Później przyszły kolejne wyzwania – niedrożność jelit i niepełnosprawność intelektualna. Dziś Igor nadal wymaga naszej nieustannej obecności. Nie potrafi samodzielnie funkcjonować ani zadbać o swoje bezpieczeństwo, dlatego pozostaje pod opieką najbliższych.

Kiedy myślimy o Igorze, nie zastanawiamy się nad tym, czego nie zobaczy. Myślimy o wszystkim, czego doświadcza na swój własny sposób. Tworzy obraz otaczającego go świata z dźwięków, dotyku, zapachów i znajomych głosów. Największy spokój odnajduje wtedy, gdy czuje obok siebie ludzi, którym ufa.

To właśnie zaufanie daje mu poczucie bezpieczeństwa i pozwala odnajdywać się w codzienności.

Od lat nasza codzienność podporządkowana jest rehabilitacji, leczeniu i specjalistycznej opiece. Lata mijają, ale potrzeba rehabilitacji, leczenia i codziennego wsparcia pozostaje niezmienna. Wszystko to wymaga czasu, zaangażowania i środków, które pomagają Igorowi zachować jak największą sprawność i komfort życia.

Nie marzymy o rzeczach niezwykłych. Marzymy o tym, by Igor mógł żyć spokojnie, godnie i otoczony troską. Każde okazane wsparcie pomaga nam zapewnić mu rehabilitację, leczenie i wszystko to, czego potrzebuje każdego dnia.

Dziękujemy za każdą okazaną pomoc i życzliwość.