Lądowski Alexander

Alex urodził się w 2011 roku – drobniutki, ale ciekawy świata i wiecznie uśmiechnięty.

Do pierwszego roku życia rozwijał się „książkowo”: raczkował w pogoni za kotem, był radosnym maluchem. Potem coś się zmieniło. Trudno powiedzieć, co dokładnie miało na to wpływ. Może leczenie antybiotykiem z powodu zapalenia ucha, może szczepienie, po którym wystąpił 48-godzinny NOP, a może coś jeszcze innego… Nagle świat wokół zaczął wyglądać inaczej — albo to Alex zaczął go inaczej postrzegać. Otoczenie stało się dziwne, głośne, jaskrawe i niebezpieczne. Alex uciekł z przerażeniem w swój własny świat. Przestał mówić, zaczął piszczeć, a w napadach autoagresji gryzł się, drapał i uderzał głową.

Gdy skończył 2,5 roku, zdiagnozowano u niego autyzm dziecięcy.

W walce z autyzmem liczy się czas. Przez pierwsze pół roku terapii Alex uczył się poznawać własne ciało, naśladować najprostsze gesty i czynności. Przeszedł na rygorystyczną dietę, ponieważ okazało się, że ma wiele nietolerancji pokarmowych. Udało się „wyciągnąć” go z zamknięcia, ale to był dopiero początek. Ścieżka neuroróżnorodności pełna jest przeszkód, wyzwań i ciągłej walki — jeśli nie z własnymi ograniczeniami, to z systemem i uprzedzeniami. Do typowych cech spektrum z czasem dołączyło silne OCD, które często wywołuje ataki frustracji i histerii.

Intensywny program medyczno-terapeutyczny pomaga Alexowi pokonywać bariery, rozwijać się i uczyć funkcjonowania w trudnej dla niego rzeczywistości. Rzeczywistości, w której dla niego wszystko jest „bardziej”. Alex nie zmieni tego, że postrzega, słyszy i czuje inaczej, ale uczy się sobie z tym radzić. Do tego potrzebuje wciąż wielu godzin terapii, indywidualnych programów edukacyjnych, stałej opieki, cierpliwości i zrozumienia dla jego sposobu widzenia świata.

Dlatego tak ważne jest wsparcie.
Dla Alexa — wsparcie jego rodziców.
Dla nas — Wasze.

Dziękujemy!